Die fascinatie voor diepte, gelaagdheid en immersie loopt als een rode draad door Elwins werk. Van film en animatie tot macrofotografie, sensuele portretten en zijn kunstenaarsnaam ERos Heathen: telkens zoekt hij naar een manier om de kijker de wereld op een nieuwe manier te laten zien. Met WanderLust komt dat allemaal samen.
Wat is 3D-fotografie? “Je zet de tijd stil, maar de diepte blijft”
Om uit te leggen wat een 3D-foto anders maakt, begint Elwin bij iets heel gewoons: hoe we zelf kijken. Met twee ogen zien we diepte. Sluit je één oog, dan verandert die ervaring. Stereoscopische fotografie probeert datzelfde principe na te bootsen door één beeld voor het linkeroog en één beeld voor het rechteroog te maken.
Het bijzondere zit voor Elwin vooral in de combinatie van stilstand en diepte. Een gewone foto bevriest een moment. Een 3D-foto doet dat ook, maar laat de kijker tegelijkertijd nog steeds verschillende dieptelagen ervaren. Je kunt je aandacht verleggen van iets op de voorgrond naar een persoon verderop of naar een detail in de achtergrond.
“Bij een 3D-foto heb je nog meer het gevoel dat je er bent. Je zet de tijd stil, maar je kunt nog steeds actief door het beeld kijken.”
Juist dingen die normaal bewegen worden daardoor opvallend: loshangend haar, water, luchtbellen, vuur of kleine deeltjes in de lucht. Ook spiegelingen, glimmende oppervlakken en texturen krijgen extra nadruk. Wat normaal een fractie van een seconde duurt, wordt een stilstaand ruimtelijk object.
3D in beweging: drie voorbeelden uit WanderLust
Op een gewoon scherm kun je echte stereoscopie niet volledig ervaren zoals met een 3D-projectie en bril. Deze korte ‘wiggle’-animaties laten wel direct zien hoe twee standpunten samen een gevoel van diepte oproepen. De drie voorbeelden zijn door Elwin zelf aangeleverd uit WanderLust.
Van een 3D-foto van Marilyn Monroe naar een eigen camera-rig
Elwins interesse in 3D begon niet bij fotografie, maar bij film. Rond 2009 raakte hij steeds meer gefascineerd door stereoscopische films. Hij verzamelde 3D-films, verdiepte zich in oudere producties en ontdekte dat 3D veel verder teruggaat dan de moderne bioscoopgolf.
Het beslissende moment kwam toen hij stereoscopische foto’s van de Amerikaanse acteur en fotograaf Harold Lloyd bekeek. Tussen die beelden zat een foto van Marilyn Monroe die Elwin al kende als tweedimensionaal beeld. Op zijn 3D-tv kreeg diezelfde foto ineens diepte.
De Marilyn Monroe-foto hieronder is trouwens niet precies dezelfde foto die Elwin destijds op zijn 3D-tv zag. Dit beeld gebruikte hij later als 3D-referentie in zijn eerste expositie.
“Ineens stond Marilyn Monroe als het ware in mijn woonkamer. Toen dacht ik: dit wil ik zelf ook kunnen maken.”
Daarna begon het uitzoeken en bouwen. Elwin vond niet direct een digitale systeemcamera die bood wat hij zocht. Dus stelde hij zijn eigen opstelling samen: twee fullframecamera’s naast elkaar op een rail. De linker camera vertegenwoordigt het linkeroog, de rechter camera het rechteroog. Vervolgens begon het experimenteren met de afstand tussen de camera’s, de afstand tot het model en de manier waarop beide camera’s exact tegelijk moesten afdrukken.
Hij probeerde daarnaast een compacte Koreaanse 3D-camera waarmee het resultaat direct op een scherm te bekijken was. Bij goed daglicht werkte die verrassend goed, maar bij kunstlicht en weinig licht liep hij tegen de beperkingen van het kleine systeem aan. Voor een groter artistiek project wilde hij de beeldkwaliteit en controle van zijn eigen camera-rig behouden.
Hoe maak je een 3D-foto? Scherpte, afstand en perfecte synchronisatie
3D-fotografie vraagt om een andere manier van componeren dan veel portretfotografie. Waar fotografen vaak bewust kiezen voor een onscherpe achtergrond en een klein scherptegebied, wil Elwin bij zijn 3D-beelden juist veel van het beeld scherp houden. De kijker moet immers zelf door de verschillende lagen kunnen kijken.
Daarom werkt hij vaak met een grotere scherptediepte, gemiddeld rond f/6 op 35 mm, en relatief wijde lenzen. Hij denkt tijdens het fotograferen nadrukkelijk na over voorgrond, middengebied en achtergrond. Een plant dichtbij de camera, een model een paar meter verderop en een duidelijk element achterin kunnen samen een kijklijn vormen die pas in 3D volledig zichtbaar wordt.
De techniek moet ondertussen precies kloppen. Beide camera’s moeten vrijwel exact hetzelfde moment vastleggen. Bij een stilstaande pose is een kleine afwijking soms nog op te lossen, maar bij een sprong, bewegend haar of een snelle draai kan een fractie verschil al betekenen dat de linker- en rechterfoto niet meer bij elkaar passen.
Ook de administratie hoort bij het proces. Bestanden van de linker- en rechtercamera moeten zorgvuldig uit elkaar worden gehouden en vervolgens weer per opname aan elkaar worden gekoppeld. Als één camera tijdens een reeks een extra beeld maakt, kan de hele nummering verschuiven. Wat op de set een klein technisch foutje lijkt, wordt tijdens de montage ineens een puzzel.
Waarom haar, water, spiegels en vuur zo goed werken in 3D
Voor WanderLust kon Elwin voortbouwen op een eerdere 3D-presentatie. Die eerste reeks was nog geen doorlopend verhaal, maar leverde wel iets anders op: kennis over wat mensen in 3D opvallend vinden.
Spiegelingen, water, glanzende oppervlakken en uitgesproken texturen bleken extra sterk te werken. Hetzelfde geldt voor elementen die normaal bewegen. Een haarlok die in de lucht hangt, een luchtbel of een vlam krijgt in een stilstaande 3D-foto bijna iets sculpturaals. Elwin begon die eigenschappen daarom bewust in scènes van WanderLust te verwerken.
3D-fotografie zonder AI-conversie: waarom Elwin twee echte beelden gebruikt
Tegenwoordig kan software een platte foto automatisch omzetten naar een beeld met kunstmatige diepte. Elwin heeft ermee geëxperimenteerd, maar kiest voor WanderLust bewust voor stereoscopische opnames die vanaf het begin met twee camera’s zijn gemaakt.
Bij automatische conversies zag hij artefacten en diepte die volgens hem niet overal logisch aanvoelde. Belangrijker nog: het handmatige proces is voor hem onderdeel van het maken. De twee opnames goed uitlijnen, corrigeren, samenvoegen en daarna voor het eerst als geslaagde 3D-foto bekijken, geeft juist voldoening.
“Elke keer dat ik een foto uiteindelijk goed in 3D zag, had ik weer dat moment van: wauw, hij is gelukt.”
Opvallend genoeg brengt dat digitale proces iets terug van de onzekerheid van analoge fotografie. Met zijn zelfgebouwde rig kan Elwin op het moment van fotograferen wel beide losse beelden controleren, maar hij ziet nog niet precies hoe de uiteindelijke stereoscopische foto voelt. Dat wordt pas later duidelijk.
WanderLust: een 3D-fotostory over transformatie
WanderLust is geen losse verzameling mooie 3D-beelden. Elwin noemt het bewust een “3D photo story”: een reeks foto’s die in een vaste volgorde een verhaal vertelt. Hij vergelijkt het met een prentenboek of comic, maar dan opgebouwd uit stereoscopische fotografie.
De uiteindelijke presentatie duurt ongeveer een kwartier. Er is geen dialoog en er zijn geen verklarende teksten nodig. In een vroege fase dacht Elwin nog aan tussentitels zoals in oude stomme films, maar tijdens het bouwen bleek dat de opeenvolgende beelden het verhaal zelfstandig konden dragen.
Het project ontstond voor een groot deel samen met zijn partner Michelle, een flow-artiest die ook de hoofdrol in het verhaal speelt. Haar eigen werk draait onder meer om transformatie, sensualiteit en het vinden van innerlijke kracht. Die ideeën vonden hun weg naar WanderLust. Het hoofdpersonage begint visueel bijna als een wit canvas en krijgt gedurende het verhaal steeds meer kleur en gelaagdheid door ontmoetingen met andere mensen.
Elwin wil het verhaal bewust niet volledig dichttimmeren met één uitleg. Transformatie is de kern, maar de symboliek mag voor iedere kijker iets anders betekenen.
“Het is voor het hoofdpersonage een transformatief verhaal. En hopelijk is het voor de kijker ook een beetje een reis.”
Waarom WanderLust een fotoreeks werd en geen korte film
Dat Elwin voor stilstaande beelden kiest is opvallend, want film vormt al ruim twee decennia een belangrijk deel van zijn werk. Hij maakte korte films en langere producties, werkte als regisseur, cameraman en editor, hield zich bezig met animatie en bezocht met zijn films festivals.
Fotografie liep daar al vanaf zijn kunstacademietijd naast. Hij werkte nog in de doka en ontwikkelde zijn eigen negatieven, maar vooral in de laatste jaren groeide fotografie voor hem uit tot een zelfstandige kunstvorm.
Juist daardoor zag hij een verschil tussen 3D-film en 3D-fotografie. Bewegend beeld met diepte voelt voor onze ogen op een bepaalde manier logisch: de echte wereld beweegt immers ook. Een volledig stilgezet moment waarin de diepte behouden blijft, voelt vreemder. Dat spanningsveld wilde hij onderzoeken.
Van animatie en film naar 3D-fotografie: storyboards en keyframes
Hoewel WanderLust uit foto’s bestaat, bouwt Elwin de reeks als een filmmaker. Voor scènes tekent hij storyboards en hij gebruikt een manier van denken die hij uit animatie kent. Daar werk je met keyframes: cruciale momenten die duidelijk maken welke beweging of handeling volgt.
In WanderLust moet iedere foto daarom niet alleen op zichzelf werken, maar ook de volgende foto voorbereiden. Een blik, een geopende deur of een duidelijke richting in de compositie stuurt de aandacht van de kijker. Zo ontstaat beweging zonder dat er daadwerkelijk bewegend beeld is.
De productie was omvangrijk. Naast het regelen van locaties, modellen en shoots zat vooral veel tijd in de selectie en nabewerking. Verspreid over het project werkte Elwin weken aan het uitzoeken, colorgraden en samenvoegen van beelden. Soms ontstonden extra complexe constructies, zoals een 3D-foto die binnen een andere 3D-foto moest komen te liggen en dus zelf weer op de juiste diepte geplaatst moest worden.
Zo bekijkt het publiek de 3D-foto’s van WanderLust
Voor de presentatie gebruikt Elwin een 3D-beamer, een projectiescherm en 3D-brillen. Hoe groter het beeld, hoe sterker volgens hem de ervaring. Op een groot oppervlak worden details zichtbaar en kan het gevoel ontstaan dat je bijna in de foto zit.
Daar zit ook een praktische kant aan. Niet iedere kijkhoek werkt even goed en daardoor kan slechts een beperkt aantal mensen tegelijk optimaal naar één projectie kijken. De manier van presenteren wordt daarmee onderdeel van de ervaring, ook al bepaalt die niet hoe Elwin de foto’s zelf maakt.
WanderLust krijgt op 19 november 2026 zijn première bij De Nachtzuster in Tilburg. Daarna hoopt Elwin het project ook op andere plekken te kunnen tonen, waaronder in Eindhoven.
Elwin Rijken als maker: tekenen, film, fotografie en steeds weer iets nieuws leren
De brede aanpak past bij Elwins loopbaan. Hij studeerde beeldende vormgeving en bouwde daarna een lange praktijk op in tekenen, animatie, film, editing, camerawerk en fotografie. Ook maakt hij toegepast werk voor bedrijven en organisaties.
De opkomst van generatieve AI heeft zijn werk als illustrator merkbaar veranderd. Opdrachten voor tekeningen, cartoons en visuele concepten zijn volgens hem afgenomen doordat opdrachtgevers sneller zelf beelden laten genereren. Tegelijkertijd groeide zijn affiniteit met fotografie verder. Toch ziet hij WanderLust niet als een reactie op AI. De 3D-fotografie ontstond uit een eigen fascinatie die al veel langer bestond.
“Het is uiteindelijk echt een follow-your-heart-project geworden.”
ERos Heathen: fotografie over het lichaam, sensualiteit en body positivity
Naast zijn bredere fotografie werkt Elwin onder de kunstenaarsnaam ERos Heathen. Die naam geeft hem een duidelijke plek voor werk rond het menselijk lichaam, erotiek en sensualiteit. Eros verwijst naar de liefde; “Heathen” koppelt hij zelf aan een meer natuurlijke, ongepolijste verhouding tot lichaam en omgeving.
Voor Elwin is erotische fotografie geen minderwaardige of losstaande kunstvorm. Het menselijk lichaam is al eeuwen onderdeel van de kunstgeschiedenis. Bij deze vorm van fotografie gaat het bovendien vaak om sensualiteit en kwetsbaarheid, zelfbeeld en de manier waarop iemand zichzelf door de blik van een fotograaf opnieuw kan zien.
Hij vertelt over mensen die een sensuele shoot boeken voor hun partner, maar ook over mensen die ouder worden of onzeker zijn over hun lichaam en zichzelf opnieuw mooi willen ervaren. Daar zit voor hem een duidelijke body-positive gedachte achter: lichamen hoeven niet aan één ideaalbeeld te voldoen om interessant of mooi te zijn.
“Ieder lichaam is mooi. Ook ouder worden heeft zijn eigen kracht en charme.”
Clit-Pics: macrofotografie om opnieuw naar het lichaam te kijken
Een opvallend project binnen dat deel van zijn werk is Vulva Art: Clit-Pics. Daar gebruikt Elwin macrofotografie om de vulva en in het bijzonder de clitoris op een niet-klinische manier te laten zien. Het uitgangspunt was nieuwsgierigheid: waarom zijn er wel medische beelden, maar ziet hij zo weinig esthetische macrofotografie van dit lichaamsdeel?
Voor de serie koos hij juist voor fotografische middelen die het onderwerp als kunstbeeld behandelen: een macrolens, zorgvuldig licht en soms gekleurde flitsen. De reacties van de modellen tijdens de shoots waren volgens hem een belangrijk onderdeel van het proces. Ook zij zagen hun eigen lichaam ineens op een manier die ze nog niet kenden.
Bij de eerste publieke presentatie waren bezoekers volgens Elwin enorm onder de indruk en enthousiast; sommigen zelfs ontroerd door de schoonheid van de beelden. Er ontstonden mooie gesprekken en nieuwe samenwerkingen, onder meer met Dolle Mina Eindhoven en Manifestations tijdens Dutch Design Week.
Zijn Vulva Art is in 2026 bovendien negen dagen te zien tijdens Dutch Design Week. Zowel bij WanderLust als bij de Vulva Art laat Elwin de kijker bijzondere werelden zien, vertelt hij verhalen vol verrassingen en sensualiteit en toont hij kleurrijke beelden die prikkelen. De techniek ondersteunt dat, maar is niet wat het werk in de kern maakt.
3D-fotografie in Eindhoven: de stad als volgende speelveld?
Elwin werd geboren in Geldrop, maar Eindhoven speelt al lange tijd een grote rol in zijn leven. Hij bouwde er vriendschappen en een creatief netwerk op, bracht veel tijd door in de stad en ontmoette zijn partner Michelle in de Altstadt. Tegenwoordig woont hij vlak bij Strijp-S en is Eindhoven zijn dagelijkse creatieve omgeving.
Voor toekomstig 3D-werk ziet hij de stad ook letterlijk als onderwerp. Historische gebouwen, nieuwe architectuur, herkenbare plekken of markante Eindhovenaren zouden volgens hem allemaal kunnen functioneren als basis voor nieuwe 3D-verhalen. Ook een meer documentaire toepassing van stereoscopische fotografie sluit hij niet uit.
“Stiekem is mijn grote liefde 3D-fotografie. Ik heb het gevoel dat ik daar nog ontzettend veel verhalen mee kan vertellen.”
Wat komt er na de platte foto?
Met WanderLust wil Elwin niet alleen één project afronden. Hij hoopt dat de presentatie nieuwsgierigheid naar 3D-fotografie oproept, bij publiek én bij andere makers. De techniek is volgens hem breed inzetbaar, maar plekken waar 3D-kunst goed kan worden vertoond zijn nog beperkt. Veel kleinere bioscopen en kunstruimtes hebben geen vaste 3D-projectie meer.
Misschien zit daar precies de reden waarom hij ermee door wil. Waar een gewone foto inmiddels voor iedereen vertrouwd is, kan een stilstaand beeld met echte stereoscopische diepte nog steeds een vreemde reactie oproepen. Even kijken is niet genoeg. Je ogen moeten opnieuw ontdekken hoe ze door een foto bewegen.
Wat Elwins werk uiteindelijk bij elkaar houdt is niet één techniek, maar de drang om bijzondere werelden te bouwen en verhalen te vertellen die verrassen, verleiden en de kijker anders laten kijken. Bij WanderLust is stereoscopie daarvoor het middel; de inhoud, sfeer en sensualiteit blijven het vertrekpunt.
Verder kijken naar het werk van Elwin
Meer zien of achtergrond bij de projecten lezen? Hieronder staan de belangrijkste bronnen en profielen die Elwin zelf heeft aangeleverd.
Meer makers uit Eindhoven
Lees ook ons verhaal over analoge fotografie in Eindhoven, bekijk Creator Spotlight: Jaïr Pietersz of sluit je aan bij Eindhoven Creative Community.